Εξοζετιανοί διάλογοι, Volume 1 (1-15)

"Ένα γκρουπ αγάπης, ομόνοιας και εθνικής συμφιλίωσης. Ένα γκρουπ δημιουργικής έκφρασης, δημοκρατικής αντιπαράθεσης και σεβασμού στη διαφορετικότητα. Ένα γκρουπ σταθμός στα πεπραγμένα του φβ. Ένα γκρουπ κόλαφος στο κατεστημένο των σόσιαλ μίντια. Ένα γκρουπ πάταγος. Ένα γκρουπ ίλιγγος. Ένα γκρουπ θέραπι. Ένα γκρουπ χαγκ. Ένα γκρουπ σεξ, βία κι εθνικιστικών αποχρώσεων, αναρχία. Τα κίνητρά μας ταπεινά. Οι τρόποι μας ξεχειλίζουν αβρότητα. Η αβρότητα πλημμυρίζει τον τοίχο κι αυτός με τη σειρά του αρχίζει να ξεφλουδίζει. Πάντα όμως βρίσκεται κάποιος να τραβήξει μια παχιά και να επαναφέρει το πεχά του μικρού μας θηριοτροφίου σε φυσιολογικές για την εποχή θερμοκρασίες. Οι άνεμοι θα είναι νότιοι-νοτιοδυτικοί με τάσεις αυτοκτονίας και φυγής προς ένα καλύτερο αύριο, μεθαύριο, τον άλλο μήνα το πολύ το κυριελέησον το βαριέται κι ο θεός σχωρέσταποθαμένα μας. Αμήν. Πάντα τέτοια!"

Ηχητικά Βασανιστήρια (2)

Ναι, έβαλα ξανά την ίδια εικόνα. \m/

Καλησπέρα αντικοινωνικοί αγάμητοι, serial killers και λοιποί ενδιαφέροντες αναγνώστες μου. Με υπερηφάνεια (και ωτασπίδες) σας καλωσορίζω στο δεύτερο άρθρο της στήλης μου (ναι, αυτή είναι μόνο η αρχή, ξέρετε πόσους μεγατόνους απίστευτων δίσκων έχω βρει για να σας στοιχειώσω;)

Προτού αρχίσω, θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη τόσο από εσάς όσο κι από τον εξαίρετο συντάκτη για την αδυναμία μου να παραδώσω εγκαίρως άρθρο για 2 ολόκληρες βδομάδες. Όχι, δεν γάμησα, ούτε έκανα ναρκωτικά, ούτε με απήγαγαν οι Δρακονιανοί, απλά ήμουν άρρωστος, διοργάνωνα πάρτυ και πήγα στους Τhe Ocean (αλλά αυτό το ξέρετε ήδη) και γενικά είπα να το παίξω λίγο λάηφερ. Αλλά κυρίως βαριόμουν να γράψω, και προκειμένου να μη σας ζαλίσω τα αρχίδια με μαλακίες αποφάσισα να απέχω λιγάκι από το blog (όχι όμως και από το πληκτρολόγιο, αν δε με πιστεύετε ρωτήστε τα υπόλοιπα μέλη του blog).

2 Nύχτες στη Μιναρούπολη (Γκρίνια part 1)

Πριν από λίγες μέρες αποφάσισα να βγω από το καβούκι 4 τοίχων και μιας οθόνης στο οποίο είχα απομονωθεί ως γνήσιος δυτικός hikikomori (πιο απλά, σταμάτησα να κάνω το αυτιστικό αντικοινωνικό) και αποδέχθηκα την πρόταση φίλου για ένα "αξέχαστο διήμερο στην Πάτρα" μαζί με αυτόν και την ξαδέρφη του. Χρόνο είχα, λεφτά για πέταμα είχα, μέρος να μείνω είχα, οπότε "γιατί όχι;"

Κάπως έτσι είμαι κι εγώ όταν βγαίνω από το σπίτι μου.

Γνώρισε μουνιά στην περιοχή σου.